سلام. حال من خوب نيست، اما هميشه براي سلامتي شما، دعا مي‌‌‏کنم. مدتي است که همه را از خود، بي‌خبر گذاشته‏ايد.

هرسال که نرگس باغ، شکوفه مي‌‏دهد، آن‌ها هم به خود وعده مي‌‏دهند که امسال مي‌‏آيي.

مژده ‏اي دل که مسيحا نفسى مي‌‏آيد

که ز انفاس خوشش بوى کسى مى‏آيد

از غم هجر مکن، ناله و فرياد که دوش‏

زده‏ام فالى و فريادرسى مى‏آيد

نمى‏دانم چرا آسمان بخيل شده است، نمى‏بارد. زمين سنگدلى مى‏کند، نمى‏روياند. ماه و خورشيد، چشم ديدن هم‌ديگر را ندارند. خيابان‌ها پر از غول‌هاى آهنى شده‏اند. کوچه‏ها امن نيستند. مردم، جمعه‏هاى خودشان را به چند خنده تلخ مى‏فروشند. هيچ حادثه‏اى ذائقه‏ها را تغيير نمى‏دهد. مثل اينکه همه سنگ و چوب شده‏ايم.

عجيب است! دامادها از حجله مى‏ترسند. عروسيها را در کوچه‏هاى بن‏بست، مى‏گيرند. اذان، رنگ پريده به خانه‏ها مى‏آيد. نماز، زمين‏گير شده است. رمضان، مهمان ناخوانده را مى‏ماند که سرزده، بزم سيران را بر هم مى‏زند. از روزه در شگفتم که چرا افطار را خوش نمى‏دارد. حج، هزار زخم از خار مغيلان بر تن دارد. جهاد، بهانه‏گير شده است. آدم‌ها، کيسه‏هايى پر از خمس و زکات، به ديوارهاى گورشان آويخته‏اند. نپرس موريانه‏ها، چه به روزگار مسجد، آورده‏اند. از همه تلخ‏تر اينکه، عصرهاى جمعه، کمتر دلمان مى‏گيرد.

نمى‏دانم وقتى اين نامه را مى‏خوانيد، کجا ايستاده‏ايد؟ هرجا که هستيد، زودتر خودتان را برسانيد. از بس شما را نديده‏ايم، چشمان‌مان هرزه شده است. بيم دارم اگر چندى ديگر بگذرد، ندبه‏خوان‌هاى مسجد، کمتر شوند. آدم‌ها همه ديرباور شده‏اند، و زودرنج. بهانه مى‏گيرند. مى‏گويند: «او نيز ما را فراموش کرده است!» اما من مى‏دانم که شما، همه را به اسم و رسم و نيت، به ياد داريد.

دوست دارم باز برايت بنويسم. اما يادم آمد که بايد به گلدان‌ها آب بدهم. مادرم گفته است، اگر به شعمداني‌ها آب بدهم، آنها براي آمدن تو دعا مى‏کنند. راست مى‏گويد. از وقتى که مرتب آبشان مى‏دهم، دستهاى سبزشان را به سوى آسمان گرفته‏اند.

هنوز هم تفأل مى‏زنم. پيش از نوشتن اين نامه، فال زدم. آمد:

ديرى است که دلدار پيامى نفرستاد

ننوشت سلامى و کلامى نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران‏

پيکى ندوانيد و سلامى نفرستاد

والسلام

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

نوشته شده توسط : منتظر قائم

نظرات ديگران [ نظر]