صداى پاى مهدى می‌آید

امشب خودي نشان بده تا...

Mon, 25 Aug 2008 16:11:00 GMT

ماه شعبان که مي‌رسد آقا،
نمي‌دانم دقيقاً کدام حس و حال بر دل و روح من حاکم مي‌شود.
شور، ‌اشتياق، شعف،‌ حسرت،‌ شرم،‌ غربت... نمي‌دانم!
آتشي کل وجودم را مي‌سوزاند.
چه تشابهي‌ست ميان عهد خواندن من و ساز نواختن آن دختر مسيحي که براي منجي و موعود دين و آيينش نذر کرده تا زنده است هر يکشنبه در کليسا براي آمدنش،‌ فلوت بزند و منتظرش باشد...

هر دو عهد مي‌خوانيم... اللهم ارني الطلعه الرشيده

گويا آل‌ياسين من و کلمات مبهم و نامفهوم آن مرد هندو که با سوز و گداز فرياد مي‌کند منجي دوران را، يکي‌ست!
چه با سوز و حسرت التماس مي‌کند آمدن شما را... منجي موعود دين و آيينش را.

تو گويي هر دو با هم مي‌خوانيم... السلام عليک يا وعد الله الذي ضمنه

ندبه مي‌خوانم با آن کودک يتيم و بي‌سرپناه مسلمان که هنوز آنقدر بزرگ نشده تا شما را بشناسد و تنها آغوش گرم مادرش را مي‌خواهد که تا ديروز بود و امروز نمي‌داند چرا نيست! ضجه مي‌زند که چرا نيست!
چرا آن پناهگاه هميشگي‌اش نيست! ندبه مي‌خوانم و او اشک مي‌ريزد و هر دو فرياد

اين معز الاولياء سر مي‌دهيم.

هزار و چهارصد سال است بلکه از بدو فرود آدم به زمين، ما بار انتظار، بار هجران و محروميت به دوش مي‌کشيم.
هزار و چهارصد سال است که داغ غربت به پيشاني داريم.
هزار و چهارصد سال است در لحظات تلخ و شيرين‌مان دنبال اثري از شما مي‌گرديم.
و شايد هم نمي‌گرديم و نمي‌خوانيم که نمي‌يابيم.

اما هنوز يکبار هم عاجزانه لا اله الا انت سبحانک اني کنت من الظالمين نگفته‌ايم تا

و نجيناه من الغم بشنويم.

نوح من
کشتي‌ات را بساز که ديگر اميدي به هدايت اين قوم سنگدل کور باطن نيست.
کشتي‌ات را بساز که ما خود دست به دعا برداشته و طلب نزول بلا مي‌کنيم با همه سختي‌هايش هر چند مي‌ترسيم جزو آن دسته از فرزندانت باشيم که يک عمر دم از تو زديم و وقت بلاي الهي به کوه و بلندي پناه ببريم و از کنار تو و دل شکسته‌ي تو بگذريم... خدا نکند

برخيز موساي من
قرن‌هاست به بردگي مي‌کشند ما را. اميدمان به آن يد بيضا و آن عصاي شماست.
قيام کن که فرعونيان به مقدساتمان توهين مي‌کنند. همه تلاششان همه اميد واهي‌شان نابود کردن شما و قيام شماست.
بر زمين بزن عصايت را بشکاف جهل‌مان را ، سيراب‌مان کن از آن اثنتا عشره عينا.

مسيحاي من
همه مرده‌اند. اما هيچ مرده‌ايي نمي‌خواهد با اعجاز عيسوي‌تان زنده شود.
عيسي را نه، که زهد و ورع عيسي را قرن‌هاست به صليب کشيده‌اند.

ابالقاسم دوران
شمع‌هايمان را روشن کرده‌ايم، در شام غريبان نبودنت با بيچارگي و نااميدي چشم به غار حرا دوخته‌ايم.
عبادت و سجده‌هايتان را نظاره مي‌کنيم جانمان به فدايت حين ترکع و تسجد.

چشم دوخته‌ايم که چه زماني پرهاي جبرئيل را بالاي سرت ببينيم و صدايش را بشنويم که اقرأ... اقرأ..
بخوان بنام عشق و خداي عشق
بخوان بنام رهايي از دوران مخوف جاهليت
بخوان بنام صلح محمد
مژده‌ي شکستن لات و هبل‌ها را بده

صبر بس است...

برخيز اباصالح
فرياد کن صبر هزار و چهارصد ساله‌ات را.
شما را به سکوت امر کردند که اهل سقيفه طناب به گردن شيعيانتان مي‌اندازند.
شما را به سکوت امر کردند که حرمت حريم‌هايتان را بين در و ديوار و ميان کوچه‌ها تازيانه مي‌زنند.
شما را به سکوت امر کردند که مظلوم و تشنه سر قرآن را مي‌بُرند و بالاي نيزه مي‌برند.
شما را به سکوت امر کردند که حقيقت را به زنجير مي‌کشند و به اسارت مي‌برند.
به انتظارت نشسته‌ام مولود نيمه‌ي شعبان من.
قاري قرآن من.
طلوعت را نزديک مي‌بينم

مگر نه آن که علامت اقتراب ساعت شق القمر هست؟

از آن لحظه که عمود آهنين سر عمويت را شکافت ظهورت را لحظه شماري مي‌کنم چرا که

اقتربت الساعة و انشق القمر.

يعني امروز آقا مياد؟

Fri, 22 Aug 2008 07:00:00 GMT

صبح جمعه بود
نه، سحر بود هنوز سپيده نزده بود
دم در حسينيه که رسيدم مو به بدنم راست شد، اين همه آدم، اين همه منتظر
تو بُهت بودم، يه دختر بچه 4-5 ساله دست بابابزرگش و گرفته به سمت حسينيه حرکت مي‌کنه
کمي دورتر يه زوج جوون... اون طرف تر يه مادر بزرگ عصا زنون...
داشتم جمعيت و نگاه مي‌کردم
دخترک به بابابزرگش مي‌گفت: بابام ميگه اگه همه برا آقا دعا کنن مياد، اينجا که خيلي آدمه
يعني امروز آقا مياد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
صورتم از اشک خيس خيس شد. تو دلم از آقا خجالت ‌مي‌کشيدم...

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

تولدت مبارك

Sun, 17 Aug 2008 08:00:00 GMT

ولادت حضرت مهدي(ع) را به همه شما عزيزان تبريك عرض مي‏كنم.

دلم را آذين بسته‌ام براي آمدنت، براي تو که همراه سپيده مي‌آيي و هزاران چشم منتظر، آمدنت را لحظه مي‌شمارند. آذين بسته‌ام براي تو که مسافر صبحي و طلسم تاريکي اين شبها به دست تو مي‌شکند. اما اين کوچه‌ها بهانه‌ايست که آمدن تو را نويد مي‌دهد.

ظهوري روشن‌تر از خورشيد و حضوري با عدالت پاينده.

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

شعبان ماه انتظار منتظر

Sat, 16 Aug 2008 13:44:00 GMT

اصلاً نمي‌‌تونم کلمات و کنار هم بزارم، سخته... . از اين ماه حرف زدن در حالي که کاملاً درکش نکردم، ‌تمام طول سال منتظر مهماني شعبان ... اما به محض ورود مهر سکوت بر لبانم نقاشي شده. دلم مي‌خواد که...، اما نميشه ...،‌ چرا؟

دلم از شادي گرفته، به اميد وصال بي‌‌قرارم، اينبار فرق داره، تا حالا من به دنبال او.. اما الآن او ميزبان...، ‌نشستم منتظر کارت دعوت... . اين خودخواهي نيست بعد از اين همه يابن‌الحسن گفتن...، هيچي.
احساس مي‌کنم قالب تنم تنگه شده، خفگي يه حسي شبيه به اون...، چرا هر وقت نوبت به من ميرسه همه چيز... حتي خودم.

شايد تو اين ماه خيلي‌ها مزد انتظارشون و بگيرن شايد اين مزد وصال باشه...، شايد نسيمي از نگاه يار و يا نوازش دستانش.. . همين‌قدر مي‌دونم که خيلي خسته‌ام ... . يعني ميشه تو اين ماه سرمون و روي زانوش بزاريم و يه عمر درد فراق رو تو يه لحظه فراموش کنيم... اي کاش اون لحظه همين امشب باشد. آمين.

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

مزد عاشقي

Mon, 11 Aug 2008 10:00:00 GMT

رسم عاشق ناز کشيدن است

رسم معشوق ناز کردن

دنيا به خود زياد از اين عاشقا و معشوقا ديده؟ ليلي و مجنون ؟ شيرين و فرهاد؟ يوسف و زليخا...

شنيدم مجنون عاشق ليلي بوده

ولي آيا ليلي هم عاشق مجنون بوده؟

وقتي اسم عاشق و معشوق مياد ناخودآگاه ذهن آدم ميره به اينکه عاشقه مرده و معشوقه زن

تا حالا ديدي يه معشوق ناز عاشقشو بکشه؟

مولا صاحب الزمان(عج) دلبر دلبران عالم، نازکش عاشقاشه

آخ...

چي ميشد ما هم عاشق مولا مي‌شديم؟

آخه ميگن مزد عاشقي وصاله

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

تو خواهي آمد

Fri, 08 Aug 2008 07:00:00 GMT

و اکنون بامداد روزي است که مي‌گويند تو خواهي آمد با کوله‌باري از بشارت و با گام‌هايي بلند و پرطنين و چشم‌هايي که همه کس را مي‌نگرد و انديشه‌اي که آسماني است و زيبا و تنها محرومان و مومنان به آن ايمان مي‌آورند.

امروز، نه من که انبوهي از اميدواران چشم انتظار لحظه‌اي هستند که عشق معنا شود و انسانيت تفسير، زماني که واژه نياز را نمي‌شناسند و نياز واژه نامانوس و مهجوري خواهد بود، هنگامي است که غم نمي‌تواند لشکر انگيزد و شادي خود را پنهان نمي‌کند.

امروز، روزي است که در تقويم ثبت نشده، ولي همه روزهاي تقويم منتظر آن بودند، روزي که آرزوي همه پيروان اديان است و براي رسيدن به اين روز بي‌همتا، همواره دست دعا بلند کرده‌اند و چشم به آسمان دوخته‌اند تا عشق خداوندي نازل شود و راه رهايي عيان گردد.

امروز جمعه، روز ميلاد عشق و رهايي، روز مرگ ستم و شادي ستم ديده را همه دوست دارند، همه براي اين روز دل‌هايشان را آذين بسته‌اند و سر تاقچه قلب‌شان گل نرگس نهاده‌اند و سفره مهماني را گسترده‌اند تا مهمان جان راهي خانه‌شان شود و شرمندگي به بار نيايد.

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّکَ الْفَرَج

فطرس

Mon, 04 Aug 2008 13:00:00 GMT

خسته، آزرده، درمانده و بي ‌همــدم.

(( ... بسوز كه سزاوار اين سوختني، بساز كه مجبور به اين ساختني، اين بر تو كه مورد قهر خدا قرارگرفتي رواست تا ديگران عبرت بگيرند و در اجراي فرمان حق قصور نكنند ... سبحانك يا رب سبحانك يا رب ... من خود مي‌دانم مستحق اين بختم، اين عذاب را به جان خريدارم تا كه خود نظري كني سبحانك ... ))

صدايي آشناست، صدايي كه نوازشگر لحظات مجروح ِ فطرس است؛ آري صداي بالهاي نازنين روح‌الامين است.

<**ادامه مطلب...**>

(( ... آرام بگير فطرس گوش كن گويي او تنها نيست خيل فرشتگان خدا نيز با او هستند؟! يعني چه شده؟ چه واقعه عظيمي رخ داده كه اينچنين ملائكه از عرش بر زمين هبوط مي‌كنند؟ هرچه هست خبر از خلقي عظيم دارد. يقين گُلي خلق شده كه ملائكه براي استشمام آن گل مي‌روند! امّا نه! شايد ماه ديگري خلق شده، يا خورشيد ديگري، نه چه مي‌گويم؟ كه حتي وقتي خدا خورشيد را خلق نمود اين شور و همهمه نبود، اگر اين مخلوق تا اين حد عظمت داشته باشد حتماً ...

روح‌الامين! روح‌الامين! تو را به خدا بگو چه شده؟ حسرت بال و پرزدن شما مرا مي‌كشد، بيش از سوزش و شكستن بالم آزارم مي‌دهد. به فطرس بگو كه چه روي داده كه اينچنين ولوله در عرش ِ خدا افتاده، مگر بار ديگر ابوالبشري خلق شده چون آدم؟ يا بالاتر از او؟ نوري از جنس ِ خدا ... )).

جبرئيل پاسخ داد: (( رفيق پرشكسته، فطرس! كاش موردِ قهرِ خدا نبودي، و مي‌ ديدي كه چه خبر شده؟ آري نوري و مولودي از نورِ خدا خلق شده او عزيز دل مصطفي كه نه! خودِ مصطفي است. او جگرگوشة علي، دردانة زهرا ‌ست و پشتيبانِ مجتبي ست. اوخامس آلِ عباست كه به اهل زمين هديه داده شده است و ما براي تبريك به رسولِ خدا و اهلِ بيتش به حضورشان شرفياب مي‌شويم )).

ـ درنگ جايز نيست. ـ

(( خدايا، اي خدايِ مهربان مرا با روح‌الامين راهي كن كه عرضِ تـــبريك به رسولِ تو داشته باشـــم))

(( كمكم كنيد، كه خداوند اجازة همراهي شما را به من داد، تحمل مرا هم تا زمين داشته باشيد))

(( بيش از اين معطلي جايز نيست؛ فطرس را هم با خود مي‌بريم به بركت اين مولود، آتش قهر خدا فرونشسته و اجازة همراهي او با ما داده شده، زيرِ بالهايش را بگيريد ... )).
زيباتر از اين زمان خلق نشده و نخواهد نشد، بيت علي غرق ِ نور است محل رفت و آمد فرشتگانِ خداست همه در شعفند همه به هم تبريك مي‌گويند محفل ِ انس كامل شده، چقدر اين بزم ديدني است، پنج آفريدة مقدسِ خدا احمد، علي، فاطمه، حسن و ... .

نام او چيست همه منتظرند به چه نام او را صدا بزنند، او كيست كه نيامده همه شيداي ِ او شده‌اند؟!

ـ همه از هم مي‌پرسند.

جبرئيل با پيغمبر زمزمه مي‌كند همه ساكت شدند، چشم به لبهاي رسول ِ خدا دوختند امّا چرا پيغمبر خدا اشك مي‌ريزد ... به ناگاه با صداي دلنشين نبي شوري به پا شد حسين . ... حسين؟ ... حسين! ... اين نام براي همه آشناست. براي همه ملائكه، براي همه انبياء و براي همة عالمِ، اين نام نامي است كه همة ملائكه، همه انبياء و همة عالم را دگرگون كرده است.

از فرشته شادي تا فرشتة ماتم از آدم تا خاتم و از ذره تا عالم.

ـ ديگر كسي نمي‌پرسد كه چرا پيغمبر اشك مي‌ريزد.-

حسين يعني واسطة احسان قديم، حسين يعني خون خداي ِ كريم و حسين يعني ذبحِ عظيم.

همه مي‌خواهند براي او لالايي زمزمه كنند و در اين بين فطرس از همه مشتاق‌تر، خود را به گاهوارة حسين نزديك كرد.

بالهاي شكسته خود را به گهواره او زد، غرق در راز شد، نه! غرق در نياز شد (( ... ديگر تنها نخواهم ماند ديگر خسته نخواهم شد، بعد از اين نام تو مونس ِ من است ذكر من بعد از اين در آن جزيرة تنهايي اين خواهد بود: سبحانك يا رب الحسين))

(( شايد فطرس نفهميد امّا همه ملائكه ديدند كه به يكباره بالهاي شكسته و سوختة فطرس ترميم شد و يا بهتراينكه، بالهاي نو بدست آورد. امّا فطرس عجيب زمينگير شده و اگر خواست خدا نبود، او از كنار گهوارة حسين تكان نمي‌خورد )).

گويا ندايي از غيب مي‌گفت:

با عشق شرح راز كن، بر جمله عالم ناز كن، پرهاي خود را باز كن، پرواز كن پرواز كن ...

ولادت امام حسين (ع)، حضرت عباس (ع) و امام زين العابدين را به همه شما عزيزان تبريك عرض مي‏كنم.

اَللّهُمَّ عجِّلْ لِوَلِيِّكَ الْفَرَج

پس کي؟ کدامين جمعه نقاب انتظار را بر ميداري؟

Sun, 27 Jul 2008 10:15:00 GMT

از هر كه مى‌پرسم مى‌گويد جمعه مى‌آيى، امّا كدام جمعه؟ در روزگار تيره ما هر روز جمعه است و جمعه‌ها صبح و شب ندارند و همه عصرند. گفتم تا جمعه ديگر چند آدينه مانده است؟! گفت: يك يا زهراى ديگر، گفتم: زهرا را تو مى‌شناسى؟! گفت: همان نيست كه صبح و شب جمعه پرده‌خوان خون است و دستى بر پهلوى شكسته دارد، و همانى نيست كه كبوتران فرج را در غروب جمعه يك‌به‌يك بر بام انتقام مى‌نشاند؟! من ميان حضور و ظهور تو سرگردانم و حيران، نمى‌دانم از تو كدام را بخواهم، اگر حضور را بخواهم، ترس آن دارم كه چشمانم لياقت ديدن تو را نداشته باشد و اگر ظهور را خواهم، مي‌ترسم مانند جدت حسين(ع) بي يار و ياور بماني.

سفري از دل تا دلدار

Sun, 13 Jul 2008 12:31:00 GMT

مهدي (عج) که بيايد، دوباره زمين به مهر رفتار خواهد کرد و باران بر گونه‌هاي زمين بوسه خواهد زد و زمين دوباره چهره خندان و بشاش خود را به چشمان آسمان هديه خواهد کرد.

مهدي (عج) که بيايد پرستوها به اشاره‌ي ابروان او پرواز خواهند کرد. غنچه‌ها به نسيم کلام او شکوفا خواهند شد و درختان به احترام او قيام خواهند کرد و آفتاب به او سلامي دوباره خواهد داد.

مهدي (عج) که بيايد نمازهايمان تا خدا بالا خواهد رفت. قنوتهايمان پر از کبوتران عرش خواهد شد. رکوع‌هايمان کمر شيطان را خواهد شکست و سجده‌هايمان را خدا به رخ فرشتگان خواهد کشيد.

مهدي (عج) که بيايد نان‌ها را به تعداد مساوي بين سفره‌ها تقسيم خواهد کرد و خنده‌ها را هم به يکسان روي لبها پخش خواهد نمود. و رنگ‌هاي مهر را نيز به نفع همه يکسان توزيع خواهد کرد.

مهدي (عج) که بيايد دوباره رودخانه‌ها را به قلب خشک مزرعه‌ها هدايت خواهد کرد. گياهان را با آب آشتي خواهد داد و ماهي‌ها را روانه دريا خواهد کرد.

مهدي (عج) که بيايد انتظارها به پايان خواهد آمد و خدا نيز به انتظار آقايمان پايان خواهد داد.

به اميد ظهور آقا آن‌سان که حتي چشمان ما هم اذن ديدار داشته باشد.

سحر نزديک گرديده، اي دل
به اهل دل بگوئيد او خواهد آمد

آقاي من، ما را ببخش كه بدجوري اهل كوفه شدهايم.

Sat, 14 Jun 2008 10:20:00 GMT

به تازگي روايتي از مولاي وجود، اميرالمؤمنين علي(ع) كه آدم و عالم شيفته نام و جمال اوست، درباره حضرت صاحب‌الزمان(عج) مي‌خواندم كه من را بسيار متأثر كرد. حضرت در اين روايت در چهار كلمه غربت، فرزندشان مهدي(عج) را اين‌گونه تعريف مي‌كنند: «صاحب هذا الامر الشريد الطريد الفريد الوحيد»! صاحب اين امر، آواره طردشده توسط مردم و يگانه و تنهاست (بحارالانوار / ج 51 ص 120)؛ دو كلمه تكان ‌دهنده اول اين روايت، طردشده آواره است. آقايي كه اختيار همه عالم به دست اوست و خير و بركات وجودي او به جوامع اسلامي و بلكه به همه ملل مي‌رسد، اما طردشده و آواره و غريب است.
چقدر اين تعابير كشنده است! اگر كمي به دور و برمان بيشتر نگاه كنيم، مصاديق اين طردشدگي و آوارگي را به عيان مي‌بينيم؛ اين همه براي سلامتي خود و اهل و عيالمان صدقه مي‌دهيم، اما براي اماممان؟ اين همه در قنوت و تعقيب نمازهايمان براي حوايج ديني و دنيوي خود دعا مي‌كنيم، اما براي اماممان؟ اين همه در منابر در پايان كلام خطبا و ائمه جمعه و جماعات و سخنرانان ما دعاهاي گوناگون مي‌شود، اما دعا براي امام زمان غالبا پس از دعاهاي خودمان است. تو گويي قرض مقروضان، شفاي بيماران، خانه براي اجاره‌نشينان، دعا براي جوانان و ... از ظهور آقا مهمتر است كه بيش و پيش از همه بر زبان‌ها جاري مي‌شود.

بياييد قدري به عبارات تكان ‌دهنده روايت بنگريم و درباره آن بيشتر تأمل كنيم: طردشده آواره! از خود بپرسيم چه كساني امام زمان را از ميان خود طرد كرده‌اند؟ جز ما چه كساني باعث آوارگي حضرت در قرن‌هاي متمادي شده‌اند؟ جز ما چه كساني او را تنها و بي‌كس رها كرده و سرگرم امور روزمره خويش شده‌اند؟ آيا جهان كوفه شده است و ما اهل كوفه شده‌ايم و علي زمان را تنها گذاشته‌ايم؟ آقا ما را ببخش، شعار «ما اهل كوفه نيستيم» سر مي‌دهيم، اما تو را تنها گذاشته‌ايم! بعضي از ما شيعيان، هفته به هفته و ماه به ماه زيارت آل ياسين نمي‌خوانيم و با تو هيچ انسي نداريم! اكنون گويا حاجات تو از خدا در صدر و بالاي حاجات و تقاضاهاي ما قرار ندارد و اصولا نمي‌دانيم شما از خدا چه مي‌طلبيد كه ما براي برآورده شدن آنها دعايي بكنيم! تو خود روح دعا و عين اجابتي!

آقا ما را ببخش كه برخي و بسياري از ما شيعيان، كاري به آوارگي و رانده شدن شما از جامعه نداريم و سرگرم كار خويشيم. براي سلامتي‌ا‌ت از گزند آسيب‌هاي دشمنان و رفع ملامت‌ها از جان شريفت دعايي نمي‌كنيم.
نمي‌دانيم كجايي و براي ما مهم نيست كه چه مي‌كني و در كارهاي روزمره‌ات با چه مشكلاتي روبه‌رو هستي. حتي به اندازه كارهاي عادي و دنيوي خودمان به فكر شما نيستيم.
در اين همه مدت شيعه بودن، دست‌كم به اندازه يك چك برگشتي‌مان، بيماري فرزندمان، قبول شدن فرزندمان در كنكور يا تصادف نزديكانمان و ... نگران غيبت و نديدن جمال مباركت نشده‌ايم!
بر سر سفره احسان حضرتت نشسته‌ايم، ولي از شما كه صاحب سفره هستيد، كاملا غافليم.
آنقدر گرم اخبار ريز و درشت سياست، ورزش، سينما، هنر و ... هستيم، ولي نمي‌دانيم ياران و دوستان نزديك تو در جامعه و اطراف ما كيستند، چه مي‌كنند و چگونه مي‌شود با آنها مرتبط شد و اين رزق و روزي مبارك ارتباط با آنها چگونه نصيب بعضي‌ها شده است؟!
سهم نام و ياد تو در وعظ‌ها، خطابه‌ها، منبرها، همايش‌ها و ... گاه در حد چند ثانيه آن هم در پايان يا آغاز برنامه‌هاست كه سلام مي‌كنيم و دعايي و تو را به خدا مي‌سپاريم!

آقا ما را ببخش كه با اين رويكردمان به حضرتت، باعث طولاني شدن امر غيبتت شده‌ايم و جهان را به دست مشتي قداره‌بند بي‌منطق، فاسد، عياش، هرزه، ستمگر ... سپرده‌ايم.
ما خود را دوست تو مي‌دانيم، اما برخي از ما براي رابطه با دشمنان قسم‌خورده تو ـ كه زبانم لال به دنبال نابودي تو و ياران تو هستند ـ يعني آمريكايي كه فرزندت امام، آن را «شيطان بزرگ» ناميد، لحظه‌شماري مي‌كنيم.
ما را ببخش كه به اين زودي، بعضي از ما وصاياي فرزندت امام را مبني بر حفظ كينه مقدس انقلابي عليه آمريكا و استكبار و ابرقدرت‌ها فراموش كرده‌ايم.
جمكراني ساخته‌ايم و ارتباط و انس با تو را به سمتي كشيده‌ايم كه هر كس مشكلي دارد، رنج سفر را هفته‌ها بر خود هموار مي‌كند و چه بسيار جمكران ‌روندگان شهرستاني كه بعضا فرصتي نمي‌كنند به عمه‌ات حضرت معصومه(س) سري بزنند و مي‌آيند مشكلاتشان را با تو در ميان بگذارند؛ آن هم در مسجدي كه صرفا بر مبناي يك خواب يا روياي صادقه بنا شده است و هرگز شرافت همطرازي با قبر عمه‌ات حضرت معصومه(س) را ندارد! آقا ما را ببخش كه با ترويج رسانه‌اي و غيررسانه‌اي جمكران، ناخواسته از محوريت حرم عمه‌ات كاسته‌ايم و هر كس شب‌هاي چهارشنبه به جمكران برود و همزمان به حرم عمه‌ات سري بزند، غربت عمه‌ات را بيشتر درك مي‌كند و عجب و صد عجب كه گويي فضيلت عبادت و دعا در مسجد برتر و بالاتر از حرم عمه‌ات شده كه در روايات قم را به اعتبار آن حرم اهل بيت ناميده‌اند. (در روايتي آمده است مكه حرم خداست و مدينه حرم رسول خدا و قم حرم ما اهل بيت)

ما را ببخش اگر قرآن ختم مي‌كنيم، اما براي خود و امواتمان، سهمي از اين قرآن‌ خواندن‌ها و صلوات فرستادن‌ها و ... را به مادر مجلله‌ات حضرت نرجس خاتون ـ سلام الله عليها ـ كه تمام سال روزه بود و شب‌ها تا به سحر در سجده، هديه نمي‌كنيم.
براي سلامتي تو نذر و نياز نمي‌كنيم، قرباني نمي‌دهيم، روزه مستحبي نمي‌گيريم. آقا ما را ببخش روزها و شب‌ها و هفته‌ها و ماه‌ها مي‌گذرد، اما با تو خلوتي نكرده و درددلي نمي‌كنيم.
گاه بعضي از ما درباره حضرتت سخن مي‌گويند و شما را خيمه به دوش فاطمه، صحرانشين فاطمه، صحراگرد فاطمه... مي‌نامند. انگار نه انگار كه تو حجت خدا در ميان مردم عالم هستي و نبايد به بيابان‌ها پناه ببري!
آقا ما را ببخش كه معرفت ما نسبت به حضرتت آنقدر كوتاه و ساده و گاه سخيف است كه يا تو را ساكن كويرهاي ناشناخته دانسته‌ايم و يا ساكن جزيره خضرا و مثلث برمودا و فارغ از اين‌كه خدا قادر است تو را در ميان جامعه بي‌آن‌كه شناخته شوي حفظ كند و كرده است، بي‌آن‌كه نياز به اقامت تو در ميان جزيره‌ها و كويرها باشد!
آقا از اين همه بي‌ادبي و بي‌حرمتي، كم‌توجهي، كم‌عنايتي، كم‌اهميتي ما نسبت به خودت بر ما ببخش.

آقاي من، ما را ببخش كه بدجوري اهل كوفه شده‌ايم.

يا ايها العزيز، مسنا و اهلنا الضر و جئنا ببضاعة مزجات فأوف لنا الكيل و تصدق علينا، انّ الله يجزي المتصدقين.